The Literary Rewriting of Myth in the Digital Mythosphere of the AI Age: Cultural Memory and, Narrative Transformations.

Dijital teknolojilerin hızla dönüştürdüğü çağdaş kültürel ortamda, yapay zekâ eksenli anlatıların birer çağdaş mit formuna evrilmesi dikkat çekici bir olgu olarak öne çıkmaktadır. Bu çalışmada, özellikle Black Mirror (Kara Ayna) dizisi başta olmak üzere yapay zekâ temalı distopik anlatıların, kehanet işlevi yüklenmiş yeni mitolojik yapıların inşasına nasıl aracılık ettiği incelenmektedir. Yapay zekâ, algoritmik öngörü ve dijital ölümsüzlük gibi kavramların günümüz kolektif bilinçdışında mitik temsiller üretmesi, hem modern teknolojiye yönelik kültürel korkuların hem de kadim anlatı biçimlerinin sürekliliğinin bir göstergesidir. Bu bağlamda, Türk halk kültüründe köklü bir yere sahip olan ahir zaman anlatıları ile meczupluk ve kehanet motiflerinin, çağdaş dijital anlatılarla nasıl karşılaştırmalı olarak okunabileceği araştırmanın özgün katkısını oluşturmaktadır. Posthümanist düşüncenin sunduğu kavramsal çerçeve, insan-sonrası özne tahayyülünün geleneksel mitik örüntülerle kesişim noktalarını açığa çıkarmakta ve dijital edebiyat ile medya anlatılarında yeni bir mitopoetik düzlemin gelişimine işaret etmektedir. Çalışma, kültürel sürekliliğin ve dönüşümün izini dijital çağın kehanet temsilleri üzerinden sürerken, halk kültürü ve çağdaş medya arasında karşılıklı bir etkileşim alanı inşa etmektedir. Bu bağlamda dijital mitin çağdaş anlatılarda üstlendiği yeni kültürel işlevler ile geleneksel kolektif hafızadaki işlevleri arasında köprü kurmak amaçlanmaktadır. Ayrıca, teknolojiyle iç içe geçmiş günümüz edebî ve görsel anlatılarının, mitolojik düşüncenin yeniden üretimine nasıl zemin hazırladığı da tartışılmaktadır. Yapay zekâ temalı dijital anlatıların, kehanet nosyonu üzerinden izleyici ve okur üzerinde kurduğu duygusal ve bilişsel etkiler de ayrıntılı biçimde değerlendirilmektedir. Böylece, teknolojik distopyaların günümüz mitosferini nasıl şekillendirdiği ve kültürel belleğe nasıl yeni katmanlar eklediği derinlemesine çözümlenmektedir. Bununla birlikte, yapay zekânın kültürel temsilinde ortaya çıkan yeni dijital ritüel biçimlerinin ve hikâye edici kehanet pratiklerinin, toplumsal belirsizlik ve anksiyete ile başa çıkma işlevleri de sorgulanmaktadır. Çalışma ayrıca, dijital mitin küresel ve yerel düzeyde nasıl melezleştiğini ve farklı kültürel bağlamlarda özgün anlatı biçimleri ürettiğini göstermeyi amaçlamaktadır. Son olarak, mevcut literatürde büyük ölçüde göz ardı edilen dijital kehanet anlatılarının halk kültürü ve posthümanist kuram ekseninde çok disiplinlerarası bir çözümlemeye tabi tutulmasının, alana önemli bir kuramsal katkı sağlayacağı ileri sürülmektedir. [ABSTRACT FROM AUTHOR]